مجموعه رباعیات و دو بیتی های پروفسور علی رجالی(۱۳۲)

۱۳۲۱. خود پسندی
جمعی که اسیر نفس خویش است
مشغول گناه و نفی کیش است

جمعی که حریص و خود پستند
مشغول ریا و مال بیش است
کی در صدد حصول عقبی است


۱۳۲۲.مصیبت
جمعی به توسل و عبادت
مشغول دعا و ذکر حاجت

جمعی به عذاب و رنج و سختی
در دام فلاکت و مصیبت

۱۳۲۳.ملاک
جمعی که حذر از آن صواب است
همچون قدحی ز منجلاب است
جمعی که برای ما ملاک است
مردان خدا و حرف ناب است

۱۳۲۴.سر فرازی
جمعی که همیشه سر فرازند
در محضر حق به ذکر و رازند
دائم به نیایش و تلاشند
مشغول عبادت و نمازند

۱۳۲۵.حیا
جمعی به بهانه بی حیا شد
در محضر حق ادب فنا شد
هر کس که ادب مرام او بود
محبوب خلایق و خدا شد

.گناه
گنه در اهل دل راهی ندارد
دلیلی غیر خود خواهی ندارد
گنه را چون نجاست می توان دید
بجز دوری ز آن راهی ندارد

۱۳۲۷.سرگذشت
آنچه را طی می کنی ، شد سر گذشت
تا که کردیم فکر ، گفتند در گذشت
این دو روز عمر دریاب ای بشر
ظلم و جور ناکسان از سر گذشت

۱۳۲۸.کاخ
تا به کی اهل ریا و خدعه ای

اهل نامردی و فسق وحقه ای
می زنی تهمت به این و آن بسی
تا به کی مشغول کاخ و بقعه ای

۱۳۲۹.بخشش
مال مردم می خوری هر روز و شب
وانگهی خواهان بخشش سوی رب

کسب دنیا کی کند روحت روان
تا به کی خواهان دنیا یی ، طرب

۱۳۳۰.آب دستی
گر بگردد آب دستی از طلا

جای آن دانی که باشد در خلا
تا به کی مردم فریبی می کنی
می شود روزی درونت بر ملا

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۴۰۲ساعت 8:37  توسط علی رجالی  |