باسمه تعالی
مثنوی (۴۰۴)

بهار(۳)

بهار است ، فصل امید و حیات

زمان شکفتن، زمان نجات

بیا تا ز اخلاص، جان پروریم
دل از کینه و کبر، بیرون بریم

جهان را ز عشق و صفا پرکنیم
ز خوبی جهان را معطر کنیم

بهار آمد و عطر گل‌ها وزید
دل از غصه‌ها رَست و شادی رسید

بهار آمد و باغ و بستان شکفت
دل از سردی و رنج هجران شکفت

سپیده دمی، بوسه بر گل فشاند
شکوفه به باغِ دل ما نشاند

نسیم سحر عطر گل را ربود
ز باغ دل ما، نوایی گشود

زمین شد ز الطاف حق باصفا
درختان به رقص و چمن دلگشا

نسیمی ز لطف خدا جان‌فزا
ز حق می‌رسد بوی عطر بقا

ز انوار حق در دل و جان ما
فروزد صفایی به کاشان ما

دمی کو زِ دل دور گردد خدا
بود راه شیطان، به سوی بلا

ز هر ذرّه تابیده نوری به جان
دهد روشنایی به روح و روان

بهار است هنگام شور و سرور
به دل مهر یزدان و نور و حضور

نسیمی که جان را صفا می‌دهد
دل از غم رهاند، شفا می‌دهد

اگر دل ز شوقش به غوغا شود
رسد تا وصالش که والا شود

بهار آمد و بوی گل تازه شد
جهان غرقِ شادی و آوازه شد

شکوفه به لبخند گل وا نمود
نسیم از دلِ خاک، غوغا نمود

ز هر غنچه‌ بویی زِ عشق خداست
جهان پر ز نور و دل‌آرا صداست

ز سِرّ حقیقت دلم باخبر
چو شمعی زِ شوقش شود شعله‌ور

نهانی که در دل چو آتش تپید
به اشکِ سحرگه زِ خاکش دمید

چو گل بشکفد رازِ دل بی‌گمان
برآید زِ هر ذرّه صوتِ اذان

چو گل بشکفد رازِ پنهانِ دل
برآید زِ هر ذرّه پیمان دل

ز لبخند گل، باغ شد غرق نور
ز اشک بهاران بود در سرور

اگر دل به یاد خدا زنده شد
ز هر غصه و غم، دل آکنده شد

اگر ذکر حق را به دل جا کند
جهانی ز نور خدا وا کند

به دریای رحمت شود رهنمون
رهاند دل از رنج و بند و جنون

ز هر سوی، آوازِ شادی بود
زمین غرقِ لبخند و یادی بود

دلم را "رجالی" در این روزگار
دمی بی‌وصالش نباشد قرار

سراینده
دکتر علی رجالی
۱۴۰۳/۱۲/۲۷

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم اسفند ۱۴۰۳ساعت 13:1  توسط علی رجالی  |