باسمه تعالی

قصیده(۴۰۸)
بهار عشق(۱)

جهان زنده از فیضِ پنهان زِ عشق
برآورده اسرارِ عِرفان زِ عشق

جهان گر بگردد چو بحرِ خزان
بروید گل و باغِ خندان زِ عشق

زِ عشق است پیدایش عالمی
بشر گشته حیران، زِ سبحان زِ عشق

اگر ذره‌ای عشق در جان نبود
کجا شد عیان، رازِ پنهان زِ عشق؟

وجود از تجلّای حق زنده است
که جان گیرد انسان زِ پیمان زِ عشق

اگر ره سپاری به سِرِّ نهان
شود پرده‌ها جمله ویران زِ عشق

به هر جا نگاهی کنی آشکار
بود جلوه‌ی حق، نمایان زِ عشق

زِ عشق است سِرّ ظهورِ وجود
که عالم شده مست و حیران زِ عشق

زِ عشقِ الهی شود جان جوان
رخِ دل شود همچو مرجان زِ عشق

نبودی، اگر نورِ یزدان نبود
نشد راز هستی، نمایان زِ عشق

زِ عشق است سِرّ ظهورِ وجود
که عالم شده مست و حیران زِ عشق

دلِ بی‌نوا گر شود نغمه‌خوان
کند هر نفس را غزل‌خوان زِ عشق

زِ عشق است گر قطره دریا شود
شود گوهر ناب، پنهان زِ عشق

دل و جان زِ عشق است در التهاب
که جان می‌شود پاک و تابان زِ عشق

همه کائنات از صفایِ وصال
زند نغمه‌ی شوق، خوش‌خوان زِ عشق

اگر بی‌محبت بُوَد جانِ ما
کجا دل رباید ز جانان زِ عشق؟

لبِ عارفان مستِ ذکرِ الست
همه دل‌سپرده، به پیمانِ عشق

اگر نیست در دل شراری زِ دوست
نماند به دل نورِ ایمان زِ عشق

چو خورشیدِ حق بر دلِ ما بتافت
برآید زِ دل سوزِ سوزان زِ عشق

به هر ذرّه‌ای مهرِ حق خود نمود
که پیدا شود رازِ پنهان زِ عشق

زِ عشق است گر ذره بالا رود
شود چون ملک در گلستان زِ عشق

زِ عشق خدا بشکفد خاکِ پست
رود تا فلک، هم‌نشینان زِ عشق

نبودی، اگر شور و شوقی نبود
چه حاصل زِ علم و چه برهان زِ عشق؟

دلم جز محبت نخواهد رهی
که بگذشتم از عقل، حیران زِ عشق

خرد را نباشد در این راه کار
که سرّی دگر هست، پنهان زِ عشق

جهان بی‌صفایِ محبت چه سود؟
که هستی بُوَد نورافشان زِ عشق

زِ عشقی که دل را به یزدان برد
کند آدمی، سروِ بستان زِ عشق

نه دل بی‌ولایت بگیرد قرار
نه جان گردد آرام، عطشان زِ عشق

چو خورشیدِ حق بر دلِ شب زند
جهان پُر شد از نور یزدان ز عشق

اگر دل زِ غیر خدا شد تهی
به معراج خیزد، چو مهمان ز عشق

نظر کن به جانِ شکسته ز شوق
که مرهم شود هر زمستان ز عشق

زِ وادی عشق است گردی بقا
" رجالی" ، خدا خواه و نالان ز عشق

سراینده
دکتر علی رجالی
۱۴۰۴/۱/۱

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم فروردین ۱۴۰۴ساعت 17:23  توسط علی رجالی  |