باسمه تعالی

قصیده(۴۱۰)

بهار عشق(۳)

دل عاشقان شاد و خندان زِ عشق

که ره یابی از دلنوازان زِ عشق

اگر ذره‌ای مهر در دل نبود
نیابی رهی در گلستان زِ عشق

به مستی توان در حریمش رسید
که سرها شود بر نیستان زِ عشق

زِ عشق است سرمستِ دار و وصال
که جان می‌شود پاک، قربان زِ عشق

به هر درد، درمانِ جان عشق اوست
که پیدا شود سِرّ پنهان زِ عشق

همه عالم از نورِ او زنده‌اند
بُوَد جانِ هستی، به فرمان زِ عشق

زِ عشق است کافر مسلمان شود
که بت‌ها شود جمله ویران زِ عشق

اگر نیست عشقی، نباشد قرار
که هستی بُوَد مست و حیران زِ عشق

اگر عاشقی، راه معشوق باز
که باشد نجاتت، زِ احسان زِ عشق

به جز عشق، راهِ سعادت مجو
که جان می‌شود پاک و تابان زِ عشق

به وادیِ عرفان ، رهی نیست جز
که دلها رود شوره زاران زِ عشق

زِ عشق است گر دل رسد بی‌نشان
شود محوِ او در گلستان زِ عشق

ز عشق است، گر جان بگیری بقاست
رود بنده تا عرش و کیهان زِ عشق

زِ عشقی که ما را به حق می‌برد
کند سالکان را چه خندان زِ عشق

دمِ عارفان پر زِ راز خداست
که مست‌اند از یار، مستان زِ عشق

به وادیِ حیرت، کسی ره برد
که دارد دلی بی‌غزل‌خوان زِ عشق

نماند غباری به دل از جهان
چو جان شد زِ اخلاص، قربان زِ عشق

اگر ذره‌ای مهر در دل فتد
شود درد عالم، چه آسان زِ عشق

همه کائنات اند مجذوب حق
که هستی بُوَد چون گلستان زِ عشق

کسی کو زِ سرّ بقا دم زند
شود محو و بی تاب جانان زِ عشق

نداند حقیقت، مگر بی‌خبر
که مستور ماند زِ میدان زِ عشق

زِ عشقی که دل را به معراج برد
رساند پیمبر به یزدان ز عشق

به هر جا روی، نور حق منجلی
دل عاشقان شاد و خندان زِ عشق

کسی را که در دل صفایی نبود
نبیند رهی در شبستان زِ عشق

چو نوری زِ جانان بتابد به جان
شود دل زِ شادی چو رضوان ز عشق

اگر نور حق بر دلت خانه کرد
رهد بنده از مکر شیطان زِ عشق

زِ هر نغمه‌ای نورِ حق شد پدید
دل از سوزِ عشقش شتابان ز عشق

دل عاشق از غیرِ یزدان تهی
که دارد صفایی ز جانان ز عشق

زِ عشق است گر غم زِ دل کم شود

شود جان ز شادی گلستان زِ عشق

اگر عاشقی، بی‌نشان شو زِ خویش

رها شو زِ نفس و ز شیطان، زِ عشق

به هر ذرّه‌ای، نورِ حق جلوه‌گر
که باشد همه جا، چراغان زِ عشق

دمی بی‌محبت مرو زین جهان
که تاریک ماند شبستان زِ عشق

به هر جا روی، نور حق منجلی
" رجالی" بود وقف یزدان زِ عشق

سراینده

دکتر علی رجالی
۱۴۰۳/۱/۳

Powered By
  BLOGFA.COM